ز ن از پشت پنجره به بیرون می نگریست.باران می آمد و بخار تمام شیشه را پوشانده بود.با نوک انگشتانش پنجره را به اندازه ی دایره ای پاک کرده بود و بیرون را نگاه می کرد.غرق در فکر بود و به این می اندیشید که کاش به اندازه ی همین دایره ی کوچک می توانست دریچه ای باز کند تا قطره های باران را حس کند.دلش می خواست نرمی لغزش باران روی صورتش ٬ روی موهایش ٬ روی پوستش را تجربه کند.....از این همه انتظار و تکرار خسته شده بود.....
مرد در کناری ایستاده بود و قاب پنجره ای را که برای زن ساخته بود ٬ نگه داشته بود.باران سر تا پایش را خیس کرده بود ٬ سردش بود و به شدت احساس خستگی می کرد.
زن سالها بود که از پشت پنجره ی او ٬ بیرون را نگاه می کرد.این همه سال هیچوقت مثل امروز ٬ زن را انقدر در فکر ندیده بود. انگار چیزی نو در چشمانش برق میزد.مرد احساس خوبی نداشت..از این تغییرات جدید هیچ خوشش نمی آمد.نگران شده بود...باید کاری می کرد.
کمی جلوتر رفت و رو به روی پنجره ایستاد.دایره ای بزرگتر از دایره ی زن روی شیشه کشید ...زن ٬ شادمان لبخندی زد...انگار پیش خود فکر کرد که صبر به پایان آمده و آسمان ٬خودش را می خواهد نشان دهد.....و به طرف دایره ی بزرگتر قدم برداشت.
مرد ٬ پنجره را چرخاند رو به سوی قاب چوبی دیگری که آن سویش پیدا نبود...تنها نور لرزان و ضعیفی که گاه به گاه رویایی را روشن می کرد...رویایی روشن و گرم.....
زن کنجکاوانه بیرون را نگاه می کرد و به کلی قطره های باران و آسمان را فراموش کرده بود...
مرد با خود فکر کرد.....خوب است ...خوب است....حالا چند روزی فرصت دارم تا قاب چوبی دیگری بسازم.....

عکس : از مرکز عکس تئاتر